Historia powstania Fundacji Wzajemnej Pomocy Barka
Barka e. V. wywodzi się z Fundacji Wzajemnej Pomocy Barka, która została założona w 1989 roku w Polsce przez psychologów Barbarę Sadowską i Tomasza Sadowskiego. Kluczowym momentem był rok 1989. Wówczas para Sadowskich wraz z małymi dziećmi wprowadziła się do opuszczonej szkoły w Władysławowie w zachodniej Polsce, aby przyjąć tam osoby, które w swoim życiu zostały szczególnie dotknięte podczas przemian politycznych i społecznych.
W ten sposób powstała społeczność, w której miejsce znaleźli zarówno osoby z zaburzeniami psychicznymi, jak i bezrobotni, bezdomni, a nawet osoby wcześniej odbywające karę więzienia.
W ten sposób położono fundament pod polską Fundację Barka z jej unikalnym podejściem. Społeczność w opuszczonej szkole w Władysławowie istnieje do dziś.
Rodzina Sadowskich (od lewej: Jadwiga, Tomasz, Maria, Barbara, Ewa)
Łącznie istnieje dziewięć społeczności – cztery w województwie wielkopolskim i pięć w Strzelcach Opolskich – które są prowadzone przez Barbarę Sadowską i jej trzy córki oraz tzw. „Leaderów” (osoby z własnym doświadczeniem w zakresie uzależnień i bezdomności).
Rdzeniem społeczności jest zasada: być wspieranym – i wspierać innych. Tak jak wskazuje sama nazwa: „Fundacja Wzajemnej Pomocy Barka”. Poszczególne społeczności koncentrują się na różnych obszarach, na przykład rolnictwie czy hodowli zwierząt, które służą jako strukturalne elementy codziennego życia.
Ponadto funkcjonuje centrum reintegracji społecznej, które wspiera powrót do rynku pracy mieszkańców Barki oraz osób z okolic Poznania. W tym celu Barka uczestniczyła w tworzeniu ustawy dotyczącej reintegracji społecznej w Polsce.
Zarówno zakwaterowanie, jak i udział w programach zawodowej reintegracji odbywają się oczywiście na zasadzie dobrowolności.
Dziś Barka to sieć o zasięgu światowym, z projektami w dziewięciu krajach europejskich, Kanadzie oraz na kontynencie afrykańskim.
Powstanie Barka e. V.
Pomysł powstania Barka e. V. wynikał z pilnej potrzeby: po przystąpieniu Polski (2004), Rumunii (2007) i Bułgarii (2007) do UE coraz więcej obywateli tych państw przybywało do Niemiec w poszukiwaniu pracy i lepszego życia. Jednak wielu z nich trafiało na ulicę z powodu wyzysku w pracy, braku zabezpieczenia społecznego i barier językowych – bez perspektyw i wsparcia.
Barka zareagowała na te potrzeby. Już w 2006 roku polska Fundacja Barka działała na zaproszenie władz w Londynie, wspierając bezdomnych obywateli Europy Wschodniej. Wraz ze wzrostem migracji wewnątrz Europy rosło także zapotrzebowanie na pomoc.
W 2018 roku, na zaproszenie polskiej ambasady, uruchomiono pierwszy pilotażowy projekt w Berlinie – finansowany przez Senat Rzeczypospolitej Polskiej. Celem było dotarcie do bezdomnych polskich obywateli znajdujących się w nagłych sytuacjach kryzysowych w Berlinie i zapewnienie im wsparcia – poprzez oferty powrotu do kraju, reintegrację lub rozpoczęcie nowego życia w wspierającej wspólnocie.
Międzynarodowa sieć Barka
Dziś Barka e.V. jest częścią europejskiej sieci i działa w kilku miastach, m.in. w Utrechcie, Rotterdamie, Dublinie i Londynie – prowadząc streetwork, wielojęzyczne zespoły oraz stosując podejście oparte na szacunku, zaufaniu i praktykowanej solidarności. W tych krajach Barka pomogła ponad 35 000 migrantów w uzyskaniu stabilności w ramach mieszkań wspieranych lub miejsc pracy.
Największy ośrodek Barki znajduje się w Holandii, gdzie organizacja działa od 2012 roku. Zespoły pracują w miastach takich jak Haga i Rotterdam, przy wsparciu instytucji państwowych. Przykładem jest projekt „Training Flat” w Utrechcie, który oferuje bezdomnym mieszkańcom schronienie i opiekę. W ciągu roku 13 z 15 mieszkańców znalazło pracę i własne mieszkanie.